«Μια θεατρική ομάδα στον τόπο μας δεν είναι άπιαστο όνειρο, είναι ένα λιθαράκι στον πολιτισμό»

Του καθ. Ανδρέα Θεοδωρακόπουλου. Επικοινωνιολόγος, Συγγραφέας, Υποψήφιος Τοπικός Σύμβουλος «Αφίδνες Μπορούμε»

Πολιτισμός. Το ισχυρό όπλο της τοπικής αυτοδιοίκησης

Όταν ο Προμηθέας το φως έκλεβε
να φωτίσει αποχητούσε
τα έσωθε
τα έξωθε
τα επέκεινα του ανθρώπου
Φως να γίνουν οι ψυχές και οι καρδιές φλόγα.

Γιάννης Κουτσοχέρας: «Άνθρωποι για τα δίκαια του ανθρώπου ορθωθείτε»

Οι άνθρωποι προϋπήρχαν της ιστορίας. Δυόμιση εκατομμύρια χρόνια πριν υπήρχαν άνθρωποι αλλά δεν ξεχώριζαν από πολλά άλλα ζώα. Από τον Homo habilis, τον Homo Erectus και τον Homo neanderthalensis φτάσαμε στο είδος μας τον Homo sapiens. Ο Homo sapiens ήταν πιο μικρός, πιο αδύνατος αλλά κατάφερε να επικρατήσει. Επικοινωνούσε, προσαρμοζόταν και κοινωνικοποιήθηκε. Ανέπτυξε ικανότητες τέτοιες που σήμερα μιλάμε για τον Homo Deus (τον άνθρωπο θεό). Από τα πρώτα βήματα του δίποδου Homo sapiens είδους μας, έχουμε θρέψει τη φοβερή ικανότητα να είμαστε περήφανοι για τους λόγους που διαφοροποιούμαστε από τα υπόλοιπα ζώα.

Ο άνθρωπος έθεσε ερωτήματα κατά τη διάρκεια του βίου του που θα μπορούσε εύκολα να πούμε πως δεν βοηθάνε καθόλου την επιβίωσή του. Γιατί εγώ; Τι νόημα έχει; Να ζεις ή να μην ζεις; Και αν είμαστε τα έρμαια μιας ανώτερης δύναμης; όπως συχνά θυμίζει η γυναίκα μου στα παιδιά μας∙ από αυτές τις ερωτήσεις καταφέρεται να τραφούν μόνο οι αρχαίοι Έλληνες (που είχαν δούλους άρα πολύ χρόνο  και οι  φιλόσοφοι από το 18ο αιώνα μέχρι τον 20ό αιώνα (επιρρεπείς στην αυτοκτονία).

Σε αυτό το σημείο λοιπόν θα πρέπει να αναφέρουμε ότι τα παραπάνω ερωτήματα σε συνδυασμό με το έμφυτο πάθος μας για έκφραση, δημιουργία, επικοινωνία και τέχνη, όλα αυτά τα χαοτικά βέλη, καταλήγουν στο σημείο που ονομάζουμε πολιτισμό. Μια πολύπλοκη εξίσωση που μπορεί να βρει λύση σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε γειτονιά. Γιατί όχι και στο χωριό μας;

Θα τολμήσω να πω πως είμαστε τυχεροί καθώς η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι πάμπλουτη. Με το ίδιο θάρρος θα τολμήσω να πω πως είμαστε ολίγον τι ανόητοι καθώς όχι μόνο δεν αξιοποιούμε τον ήδη αξιοθαύμαστο πολιτισμό μας (παρά ελάχιστα) αλλά έχουμε θρασύτατα σταματήσει να τον εξελίσσουμε.

Οι συχνές και πολύτιμες επισκέψεις μερικών κατοίκων του χωριού μας στο θέατρο είναι αξιοσημείωτες. Θα πρέπει όμως να κάνουμε το μεγάλο βήμα μέσω ενημέρωσης και βιωμάτων να μάθουμε να αναγνωρίζουμε την αξία του θεάτρου. Μια θεατρική ομάδα στον τόπο μας δεν είναι άπιαστο όνειρο, είναι ένα λιθαράκι στον πολιτισμό.

Όλοι μας έχουμε προσέξει τα πλατιά χαμόγελα, που ζωγραφίζονται, στα πρόσωπα των ανθρώπων κατά τη διάρκεια μουσικών βραδιών. Δεν βρίσκω το λόγο ανυπαρξίας αυτών των δραστηριοτήτων στην πλατεία του χωριού μας ή στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας ή και στη λίμνη Μπελέτσι.

Θα ήθελα επίσης να επισημάνω την ανυπαρξία ομάδας καλλιτεχνών. Ζωγράφοι, ποιητές, μουσικοί, ξυλουργοί,γλύπτες κ.α. δημιουργούν μακριά από τα μάτια των γειτόνων τους. Μνημεία και άλλα αριστουργήματα των τεχνών υπάρχουν στον τόπο μας και μένουν στην αφάνεια. Αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως υποδυόμαστε τους απολίτιστους; Μήπως είμαστε σαν τα άλλα ζώα και πετάμε τόσα χρόνια περηφάνιας στα σκουπίδια; Ίσως μια πρώτη επαφή με τον ήδη υπάρχοντα πολιτισμό προσθέτοντας και ενημέρωση-μάθημα μας βοηθήσει στο να διαφοροποιηθούμε από τους λοιπούς ζώντες οργανισμούς.

Κείμενο: Ανδρέας Θεοδωρακόπουλος | Επικοινωνιολόγος, Συγγραφέας | Υποψήφιος Τοπικός Σύμβουλος «Αφίδνες Μπορούμε»

This entry was posted in Άρθρα. Bookmark the permalink.